Vanuit Koh Chang zijn we naar de grens bij Krong Koh Kong gereden. We hadden onze visa al vanuit Bangkok geregeld, maar toch moesten we nog een keer formulieren invullen (of beter gezegd: laten invullen, ze verdienen wel waar ze kunnen..) en ons laten fotograferen. Maar de Cambodjanen hebben wel een mooie stempel gezet ;-) In de bus naar de grens hebben we twee Nederlands leren kennen (je ontmoet ze overal...), met wie we samen naar Sihanoukville zijn gereden en nog een leuke avond hebben gehad.

Sihanoukville zelf vonden we niet zo leuk. Het was veel te toeristisch en bovendien heel warm. Daarom zijn we na één machtje naar een kleine stad genaamd Kampot gegaan. Daar stond een aangenaam windje en was het heel rustig. Wibke heeft daar haar nieuwe lievelingsdranken ontdekt: fruitshakes. Ze worden bij kleine straatstandjes door handige vrouwen gemixt. Het geheim van de smaak blijkt overigens te zitten in het toevoegen van gecondenseerde melk en Ovaltine (een soort van Nesquick, maar dan niet zo lekker). De gecondenseerde melk is trouwens vaak van Frieslandfoods...

In de buurt van Kampot ligt de Bokor National Park. In een informatiebrochure over de stad stond onder andere dat hier maar weinig tijgers of landmijnen zijn. Wat een geruststelling... Op een pickup met twee Zwitsers, Australiers en Engelsen zijn we op een heel hobbelige en stoffige weg naar de top van de berg in het park gereden. De Franse kolonisator heeft daar in het begin van de 20e eeuw een paar gebouwen neergezet, die door de Cambodjaanse koning werden bewoond en een paar andere zo als een casino, hotel, kerk etc.. In de jaren zeventig heeft de Rode Khmer daar gevestigd, wat nog aan de kogelgaten in de muren te zien is. Inmiddels zijn de gebouwen vervallen en allemaal met een rode schimmmel bedekt, heel spookachtig. De film City of Ghosts werd hier deels opgenomen.

Op de terugweg zin we nog een stukje door het oerwoud gelopen en het laatste stuk zijn we per boot de Teuk Chhou-rivier afgedaald, terug naar Kampot. Het was een leuke dagtocht.

Na twee dagen in Kampot zijn we met de bus naar Phnom Penh gegaan. Deze bus had zijn beste dagen overigens al een tijdje achter zich liggen (de meeste bussen worden als tweedehandsjes uit Korea hierheen gehaald). Voordat we konden vertrekken moest de chauffeur ergens een schroef vandaan jatten om een bagageluik te kunnen repareren, die er bij het openen half afgevallen was. Een deel van de wegen was in deplorabele toestand, en zo stuiterden we naar de hoofdstad.

In Phnom Penh bleek het net hoogseizoen te zijn, wat er wellicht mee te doen had, dat door de bezetting van de vluchthavens van Bangkok veel reizigers via deze stad werden omgeleid. Wij zijn in ieder geval met onze backpacks op door de stad gelopen op zoek naar een (bataaldbaar) guest house dat nog wel kamers beschikbaar had.

De eerste dag zijn we naar de ambassade van Laos gegaan, om meteen onze visa voor het volgende land te regelen. Deze keer waren we zo slim het adres eerst via drie verschillende websites te checken :-) Achteraf gezien hadden we ons echter de moeite kunnen besparen; het guest house had een visa-service die het voor de zelfde prijs kon regelen. Maar ja, het was weer een ervaring die we opgedaan hebben. Aansluitend zijn we over één van de vele markten gelopen, waarna Jasper weer een paar T-shirts rijker was ;-)

De volgende dag stond in het teken van de terreur van de Rode Khmer, die de bevolking van Cambodja tussen 1975 en 1979 met ong. twee miljoen inwoners verminderd heeft. Eerst zijn we naar de beruchte Killing Fields van Choeung Ek geweest en aansluitend naar de bekende Tuol Sleng-gevangenis, ook bekend onder de naam S.21. Heel gruwelijk wat op de plaatsen (en in heel Cambodja) heeft plaatsgevonden. Ongelofelijk.

De overigen dagen in de hoofdstad hebben we onder andere gebruikt om Wat Phnom, het Nationaal Museum, het Koninklijk Paleis en de Zilveren Pagode te bekijken. Wat Phnom was niet bijzonder en werd vooral door geamputeerde bedelaars en kinderen bevolkt, in de hoop daar wat geld te krijgen van de toeristen.

Het Nationaal Museum bezochten we gelukkig op tijd, want aan het eind van ons bezoek stroomde het vol met schoolkinderen die de geschiedenis van hun land vooral leken te willen leren door het aanraken van eeuwenoude beelden...

Het Koninklijk Paleis, de Zilveren Pagode en de overige gebouwen op het terrein zagen heel mooi en goed verzorgd uit, maar vergeleken bij de glimmende gebouwen en de tempels rond het Koninklijk Paleis in Bangkok zag het er allemaal wat rustiger uit. En daardoor iets minder indrukwekkend.

De laatste avond in Phnom Penh zijn we met de twee Engelsen van de toer in Kampot, lekker uit eten geweest. Zij werken beide als vrijwilliger sinds een maand in Cambodja, dus zij konden ons nog wat goede tips geven.

Om er voor te zorgen dat het een niet te lang verhaal wordt, zullen we het tweede verhaal over Cambodja later schrijven. Waarschijnlijk gebeurt dit één van de komende dagen, maar dat is nog niet zeker, aangezien we in een gebied zitten waar de stroom nog wel eens afgesloten wordt. Dan waardeer je je zaklampje weer :-)

Groeten, Jasper en Wibke

P.S. Beste oud-collega's, waar blijven die @brabantwater.nl adressen in de mailinglijst??

-------------------------

Von Koh Chang aus sind wir zur Kambodschanischen Grenze bei Krong Koh Kong gefahren. Wir hatten unsere Visa schon von Bangkok aus geregelt, aber trotzdem mussten wir noch mal Formulare ausfuellen (bzw. ausfüllen lassen, sie verdienen ja wo sie können...) und uns fotografieren lassen etc. Gestempelt haben die Kambodschaner allerding sehr hübsch ;-) Im Bus zur Grenze haben wir zwei Niederlaender kennen gelernt (man trifft sie doch überall...), mit denen zusammen wir nach Sihanoukville gefahren sind und noch einen netten Abend verbracht haben.

Sihanoukville selber hat uns nicht so gut gefallen, es war viel zu touristisch und außerdem sehr heiß. Deshalb sind wir nach nur kurzem Aufenthalt in eine kleine Stadt namens Kampot weitergefahren. Dort war es angenehm windig und sehr ruhig. Wibke hat dort ihre neuen Lieblingsgetränke entdeckt: Fruchtshakes. Sie werden an kleinen Straßenständen von geschäftstüchtigen Frauen gemixt, und zwar nicht nur aus allerlei leckeren tropischen Früchten. Das Geheimnis des Geschmacks scheint im Zufügen von Kondensmilch und Ovomaltine zu liegen! Die Kondensmilch ist übrigens von frieslandfoods, war ja klar.

Ganz in der Nähe von Kampot liegt der Bokor Nationalpark. In einem Infoheft über die Stadt stand unter anderem, dass es dort nur wenige Tiger und nur wenig Landmienen gibt. Wie beruhigend... Auf einem Pickup mit je zwei Schweizern, Australiern und Engländern sind wir auf einer äußerst holprigen und staubigen Straße auf die Spitze des Berges inmitten des Bokor Parks gefahren. Die Franzosen haben zu Anfang des 20. Jahrhunderts ein paar Gebäude dort errichtet, die vom kambodschanischen König bewohnt wurden und ein paar andere, wie z. B. Spielcasino, Hotel, Kirche etc.. In den siebziger Jahren haben sich die Roten Khmer dort eingenistet, wovon noch ein paar Einschusslöcher zeugen. Inzwischen sind diese Gebaude verfallen und alle von einem roten Schimmel ueberzogen, sehr gespenstisch. Hier wurde uebrigens auch ein Film gedreht, City of Ghosts. Auf dem Rückweg sind wir durch den Urwald gelaufen und später mit einem kleinen Boot auf dem Teuk Chhou Fluss Richtung Kampot zurueckgeschippert. Das war eine eine tolle Tour!

Nach zwei Tagen in Kampot sind wir mit einem Bus nach Phnom Penh gefahren. Der Bus hatte seine besten Tage allerdings schon lange hinter sich. Bevor wir losfahren konnten, musste der Fahrer erst mal von irgendwo anders aus dem Bus ein paar Schrauben klauen um die Gepäckklappe wieder fest zu schrauben, die beim Öffnen abgefallen war. Die Straßen waren teilweise in einem katastrophalem Zustand, und so hopsten wir nach Phnom Penh.

In Phnom Penh schien gerade Hochsaison zu sein, was vielleicht damit zu tun hatte, dass durch die Schliessung des Flughafens in Bangkok viele ihre Reise ueber Phnom Penh umleiten mussten. Wir sind jedenfalls ganz schoen mit unsere Rucksaecken durch die Gegend gelatscht bevor wir ein Hostel gefuden haben, was nicht voll war (ud trotzdem bezahlbar war).

In Phnom Penh haben wir den ersten Tag erst mal damit verbracht zur Laotischen Botschaft zu laufen und unse Visum fuer Laos zu regeln Diesmal haben wir uns allerdings vorher schlau gemacht, ob sich nicht zufaellig wieder die Adresse geaendert hat. Im Nachhinein haetten wir uns das Ganze aber sparen koennen, weil unser Hostel auch einen Visum-Service hatte, und zwar zum selben Preis wie in der Botschaft. Aber naja, war zumindest interessant. Anschliessend haben wir uns auf einem der vielen Maerkte ausgetobt, Jasper ist mal wieder um ein paar T-Shirts reicher ;-)

Der naechste Tag stand im Zeichen des Terrors der Roten Khmer, die Kambodscha von 1975 bis 1979 um ca. zwei Millionen Menschen dezimiert haben. Wir haben die Killing Fields bei Choeung Ek und das Foltergefaengnis S 21 angeschaut. Sehr grausam, unglaublich.

In den weiteren Tagen in der Hauptstadt haben wir u.a. Wat Phnom, das Nationalmuseum, den Koenigspalast und die silberne Pagode angeschaut. Wat Phnom war die Reise nicht wirklich wert und wurde vor allem von verstuemmelten Bettlern und Kindern bevoelkert, die dort auf Spenden hoffen. Das Nationalmuseum haben wir gluecklicherweise vormittags besucht, denn kurz bevor wir gingen kamen Horden von Schulkindern die ihre Geschichte vor allem durch das Anfassen der jahrhundertealten Statuen kennen zu lernen schienen... Der Koenigspalast und die silberne Pagode waren sehr prunkvoll und schoen, allerdings im Vergleich zum Koenigspalast in Bangkok eher farblos.

Am letzten Abend in Phnom Penh waren wir mit den zwei Englaendern, die wir in Kampot kennengelernt hatten, lecker essen. Die beiden arbeiten seit einem Monat in der Stadt und haben uns noch mit ein paar wertvollen Tips versorgt.

Damit die Geschichte nicht zu lang wird, werden wir den zweiten Teil ueber Kambodscha spaeter schreiben, voraussichtlich in den naechsten Tagen, aber das ist eher unsicher, das wir uns gerade in einem Gebiet befinden wo die Elektrizitaet regelmaessig abgeschaltet wird. Ha, da lernt man Taschenlampen schaetzen.

Viele Gruesse von Jasper und Wibke